| |
Indianin w Kowalach
Ślad Długiego Pióra
![Stanisław Supłatowicz, Sat-Okh [źródło: www.huuskaluta.com.pl]](/news/obrazki/s_suplatowicz_1.jpg)
![Stanisław Supłatowicz, Sat-Okh [źródło: www.huuskaluta.com.pl]](/news/obrazki/s_suplatowicz_2.jpg)
![Stanisław Supłatowicz, Sat-Okh [źródło: www.huuskaluta.com.pl]](/news/obrazki/s_suplatowicz_3.jpg)
![Stanisław Supłatowicz, Sat-Okh [źródło: www.huuskaluta.com.pl]](/news/obrazki/s_suplatowicz_4.jpg) Stanisław Supłatowicz, Sat-Okh [źródło: www.huuskaluta.com.pl] | Kilka tygodni temu zmarł w Gdańsku Stanisław Supłatowicz, z pochodzenia pół-Indianin, pisarz, żołnierz AK, człowiek, który już za życia stał się legendą. Znany był jako Sat-Okh, czyli Długie Pióro. Tym imieniem podpisywał swoje książki.
Indiańskie rekwizyty
Barwny język powieści Supłatowicza i szczerość przekazu sprawiały, że nigdy nie narzekał na brak czytelników. Dużą popularnością cieszył się zwłaszcza wśród młodzieży, która chętnie też uczestniczyła w spotkaniach autorskich. Dla wielu osób stanowiły one pierwszy kontakt ze światem rdzennych mieszkańców Ameryki.
- Sat-Okh był niezrównanym gawędziarzem - przyznaje dyrektor Gminnej Biblioteki Publicznej w Kolbudach, Bożena Szpadzik. - Słuchanie go było tym większą przyjemnością, że zawsze miał przy sobie wiele indiańskich rekwizytów.
Agroturysta
Stanisław Supłatowicz odwiedzał Gminę Kolbudy nie tylko z okazji spotkań z czytelnikami. Szukając wytchnienia od miejskiego zgiełku, często przyjeżdżał do gospodarstwa Ireny i Mieczysława Kosewskich w Kowalach.
- Zaczął do nas przyjeżdżać pod koniec lat siedemdziesiątych - wspomina pani Irena. - Wizyty składał zazwyczaj razem z żoną Wandą.
Na pani Irenie, podobnie jak na większości osób, które go poznały, Sat-Okh sprawiał wrażenie człowieka serdecznego i towarzyskiego. Wiele ciepła okazywał również córce państwa Kosewskich, Krysi.
Tipi na podwórku
Niezwykły gość często realizował w Kowalach swoje artystyczne pasje. Oprócz pisarstwa, zajmował się także malarstwem, rzeźbił, tworzył kompozycje z kolorowych paciorków. Przed wyjazdami na zloty swojego plemiona naprawiał i malował tipi. Pamiątkami po tamtych wizytach są różne drobiazgi, jakie darował gospodarzom. Teraz, kiedy przeniósł się do Krainy Wielkich Łowów przypominają one o jednej z najbarwniejszych pomorskich postaci.
14 sierpnia 2003, Marek Adamkowicz, Dziennik Bałtycki
SAT-OKH (Długie Pióro), Stanisław Supłatowicz (1920-2003) |
|
Urodził się 15 kwietnia 1920 roku w Kanadzie, w dorzeczu rzeki Mackenzie. Jego rodzicami byli Polka Stanisława Supłatowicz i Wysoki Orzeł - Indianin, wódz plemienia Shawnee (Szewanezów). W wieku pięciu lat należał już do tzw. "szkoły wilków", w której uczył się tropienia i polowania. Przebywał wśród Indian do 16 roku życia. W 1937 roku Stanisława Supłatowicz wraz z synem wyjechała do Polski. Wybuch drugiej wojny światowej uniemożliwił im powrót do Kanady. Sat-Okh został wkrótce aresztowany i wysłany do obozu w Oświęcimiu; udało mu się jednak zbiec z transportu. Następnie wstąpił do Armii Krajowej (pchor. Kozak) i walczył w oddziałach partyzanckich na Kielecczyźnie; był parokrotnie ranny. Jako żołnierz I Batalionu Morskiego brał udział w walkach o wyzwolenie Wybrzeża. Po zakończeniu wojny został aresztowany i uwięziony przez władze polskie za przynależność do Armii Krajowej. Przez pewien czas służył w Marynarce Wojennej, był także wolontariuszem w Ratownictwie Morskim. Po uzyskaniu średniego wykształcenia technicznego pływał przez wiele lat jako mechanik na statkach Polskich Linii Oceanicznych.
Debiutował w 1958 roku autobiograficzną opowieścią z czasów młodości "Ziemia słonych skał". Drugą jego słynna książką, wielokrotnie wznawianą i tłumaczoną na wiele języków, był Biały mustang : baśnie i legendy indiańskie (1959). Późniejsze publikacje Sath-Okha także dotyczą obyczajów i kultury Indian Ameryki Północnej. Napisał też wspólnie z rosyjską autorką A. Rasułową-Budkiewicz książkę pt. Drogi schodiatsia, wydaną w Związku Radzieckim w 1973 r., w której przedstawia losy polskich zesłańców na Syberii i niezwykłe dzieje swojej matki.
Przez ostatnie lata działał w "Ruchu na Rzecz Indian w Polsce".
Jego utwory były tłumaczone m.in. na język białoruski, gruziński, litewski, mołdawski, niemiecki, rosyjski, ukraiński, węgierski.
Mieszkał w Gdańsku. Zmarł 3 lipca 2003 roku w wieku 83 lat.
Publikował m.in. w czasopismach: Płomyczek, Płomyk, Świat Młodych. Jest autorem i współautorem około dziesięciu książek. Proza: "Ziemia słonych skał" (kilka wydań, pierwsze w 1958 roku) ; "Biały mustang" (kilkanaście wydań, pierwsze w 1959 roku) ; "Dorogi schodjatsja" (w jęz. ros., wspólnie z Antoniną Leonidovną Rasulovą 1973) ; "Powstanie człowieka" 1981, 1988 ; "Fort nad Athabaską" (wspólnie z Yácta-Oya [Bral Sławomir]) 1985, 1989, 1996 ; "Głos prerii" 1990, 1997 ; "Tajemnica Rzeki Bobrów" 1996 ; "Serce Chippewaya" 1999 oraz "Walczący Lenapa" 2001.
Opracowanie: Jacek Grzybowski
(www.wbpg.org.pl)
|
|
|